براي دريافت جديد ترين عکسها و فيلمها و همچنين جديد ترين موزيک ها اينجا عضو شويد :

به خاطر اینکه اصلا از اتاقم بیرون نیومدم چه برسه که بخوام برم بیرون از خونه و یا چه بسا به مسافرت.

در طول این بیست سال زندگی بیهوده همیشه همین طوری بودم.

زندگیم شده یه چای گرم و شیرین که از شکر اشباه شده باشه.نواختن پیانو.و چند کتاب درسی تخصصی.

شاید خیلی ها به من بخندند ولی دنیای من با دنیای خیلی ها متفاوته.من تنهام.تنهایی دل بهم زیاد فشار نمیاره ولی تنهایی فکر منو از هم میپاشونه.هر چی دنبال یه هم فکر گشتم پیدا نشد که نشد/

گفتن از چه رنگی خوشت میاد/گفتم از رنگ زرد و مشکی.گفتن از چه نوع موسیقی خوشت میاد/گفتم نوای پیانو رو به زندگی ترجیح میدم/ گفتن از چه کاری لذت میبری/ گفتم برم زیر بارونو پیانو بزنم و بوی گل شب بو دیوونم کنه.گفتن و من هم گفتم.

آخر با ترحم بهم حالی کردن که خیلی افکار پوسیده و قدیمی دارم.

بهم گفتن دنیا دیگه آدمایی مثل تو رو نمیخواد.

مردم دیگه به مثل تو ها اهمیت نمیدن.

بهم گفتن تو یه آدم نیمه افسرده هستی که خط فکرت انتها نداره.

شما هم میتونید بهم ترحم کنید.یا بگید که من یه آدم پوسیده هستم.

---------------------- خط کشیدم دور همه-------------------------

--------------------شهامت دل بریدن-----------------------------

--------------- سیاه میپوشم برای خودم----------------------

--------------گریه میکنم برای خودم--------------------------

--------------------- و تو:**** امیدوار باش و امیدوار*** خاطرات خوبی بر جای خواهی گذاشت*

وقتی که سینوس صفر درجه مساوی میشه با صفر***

ولی کسینوس صفر درجه میشه یک***

هر دو صفر هستن ولی خروجی یکیشون همون صفر میمونه ولی اون یکی میشه یک.به نظر تو اون شانس اورده که شده یک.یا تلاش کرده؟ شاید قیافش بهتر بوده؟

منم شدم مثل یه تابع یا شایدم یه انتگرال نامعین:هر کسی بهم عدد میده و محاسبه میکنه همش جوابش صفر در میاد.بعدم تقصیرو میندازه گردن مسئله میگه شاید مسئله ایراد داره.ولی نه ایراد از مسئله نیست ایراد از مغز فابریک اونه.آخه هر مسئله رو نباید به صورت قانونی و به ترتیب حل کرد.بعضی از مسائل هستند که اصلا نباید اونا رو محاسبه کرد چون اگه نتونستی محاسبش کنی دیگه ترکش میکنی و با یه نگاه عجیب میگی:صورت مسئله مشکل داره و جواب نمیده.بعد میری دنبال یه مسئله آسون که به راحتی بتونی محاسبش کنی.ولی بدون که اگه جواب بدست اومده ارزش نداره چون خیلی ها اونو بدست اوردن ولی اگه اولی رو محاسبه میکردی اگر چه به قیمت عمرت میشد ولی جوابی رو که بدست میوردی که...............................................زندگی رو برات معنی میکرد.

مقاله زیاد دارم ولی تو وب نمیزارم چون فکر نکنم کسی بخواد بخونه.اصلا بابا نفت چیه.پوشیدنیه یا خوردنی؟

فقط یه چیزی دشمنمون یعنی همون زندگی داره خیلی قوی میشه جنگشم داره با هم سن و سالای ما شروع میکنه.یه جنگ بسیار بسیار سخت پیش رو داریم.با سلاح نمیشه کاری کرد.تنها کاری که میشه کرد اینه که فکر کنیم .درست انتخاب کنیم و درست پیش بریم.جوونیمون داره مثل باد میره.و میترسم آخر سر مغلوب دشمن بشیم.دشمن ما یه دشمن خیلی بی رحمه که اگر ازش شکست خوردیم تا آخر عمرمونم جای زخماش رو بدنمون نمایانه.

پس منتظر نشین.برو تا آخرین نفس بجنگ.فقط و فقط مواظب باش.چون دیگه کسی از پشت به ما خنجر نمیزنه.به این خاطر که اینقدر ما دیوانه هستیم که اگر ۲۰ تا خنجر هم از جلو تو سینه هامون فرو کنن نه میبینیم و نه عین خیالمون میاد.

پس خواهش میکنم چشماتو باز کن و باز نگه دار.

و تا آخرین نفستم امیدوار باش.و نزار اون مغزت فابریک کارخونه بمونه.اتوموبیل که نیست عزیزم قیمتش بره بالا. همتونو دوست دارم به اندازه خودم.

چند ماه پیش فیلمی رو دیدیم که واقعا زیبا بود.اسم فیلم مه بود.مال سال ۲۰۰۷ بود.بزارید جریان فیلمو براتون بگم.یک نفر بود که نقاش بود و با خانوادش زندگی راحتی داشت که یه شب طوفان بزرگی اومد و وقتی صبح به بیرون رفتند دیدن همه چیز بهم ریخته شده.بعد این مرد به شهر رفت تا چند تا وسیله بخره که یه دفعه مه غلیظی تمام شهر رو فرا گرفت.در این مه غلیظ موجودات عجیب غریبی اومدن که همه انسانها ی شهر رو میکشتن.خیلی ها مردن.تا وقتی که دیگه اون مرد با خانوادش امیدی برای زنده بودن خودشون نداشتن و فکر میکردن که اینها هم به دست این موجودات کشته خواهند شد پس به خاطر همین تصمیم گرفتن که خودکشی کنن.سکانس آخر فیلم این بود که همه تو ماشین نشسته بودن و مرد تمام خانواده رو با تفنگ کشت و وقتی نوبت به خودش رسید نتونست خودشو بکشه و از ماشین خارج شد.وقتی از ماشین خارج شد پس از چند دقیقه دید که تمام نیروهای ویژه پلیس کشور وارد شهر شدن و تمام زن و بچه ها رو دارن نجات میدن و اونارو از شهر خارج میکنند و مه هم داره از بین میره.اینجا بود که مرده داشت دیوانه میشد و فقط فریاد میکشید.پیشنهاد میکنم که اگر فیلم رو ندیدید حتما نگاه کنید شاید وسطهای فیلم حوصلتون سر بره ولی ارزش داره.

بهرحال نکته قابل فهم و درک که تو این فیلم بود و انسان به راحتی میتونست اونو با تمام احساس درک کنه این بود که:

هیچ وقت نباید نا امید بشیم / هیچ وقت و باید سعی کنیم تا آخرین لحظه برای موفقیت خودمون تلاش کنیم/و اینو باید بفهمیم که همیشه راهی برای پیروزی وجود داره./

                                                   تلاش و امید برای پیروزی

ادامه مقاله را در ادامه مطلب مطالعه فرمایید/متشکرم/

روزهای شیرین زندگی*روزهای  تلخ  زندگی*برترین روزهای زندگی*

                         و    روز     شمارهای     آخر

                         نه             برای          مرگ

   شاید برای زندگی                                      شاید برای شروع نیمه دوم

                            بیا تا با هم قطعه ای را بنوازیم

قطعه معروف پروفد از گری مور خوب است 

 مطمعنما بعد نواختن این

قطعه اشک در چشمانت حلقه خواهد زد.

 ولی نه اشک غم.بلکه اشکی که تو را تا اوج خواهد برد.

من این قطعه را در یک شب بارانی نواختم.وجود خودم را احساس نمیکردم.

 پس بیا بنوازیم هر دو.تا شاید روزشمارهای آخر برایمان خاطره ای زیبا بر جای بگذارد.

دلنشین ترین روزهای زندگی هنوز شاید باقیست ولی به قیمت عمرمان

شب هایی را پیانو زدم که هیچ وقت فراموش نمیکنم.شبهایی را پیانو گوش دادم که هرگز از یاد نمیبرم.

شب های سرد زمستانی و بارانی در اتاقی تاریک.شبهای بهاری که در حیاط پیانو میزدم و بوی گل شب بو دیوانه ام میکرد. و این است اوج زندگی.و این است فکر آزاد.و این است عشق.

و این است روزشمارهای آخر

و این است نوای من.

نوایی که از دور دست می آید و تو صدای آن را میشنوی.

هر جا که باشی صدایش به گوشت خواهد خورد و تو آن را با تمامی وجود درک خواهی کرد.

در آرزوی رسیدن به آرزوها

                                              و من از آخر دنیا میترسم

                                                  آخر دنیا غربت است و تنهایی

                                                           که میدانم نصیب من خواهد شد

   و باز هم تنها خودم و پیانو و تک آهنگ پروفد و باز من تا اوج*****************